Γνώριζαν οι αρχαίοι Ελληνες για την έλευση του Χριστού;

 

Τα εξουσιαστικά ιερατεία που υπογείως κινούν τα νήματα του κόσμου και κατευθύνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την Γνώση, προσπαθούν εδώ και πολλούς αιώνες – πλαστογραφώντας τις πηγές ή αποκρύπτοντάς τες – να φέρουν σε σύγκρουση τον Ελληνισμό με τον Χριστιανισμό. Ξέρουν ότι η σύνδεση αυτών των δύο δυνάμεων είναι το ισχυρότερο εμπόδιο για την υλοποίηση των υποχθόνιων σχεδίων τους, ξέρουν ότι αν οι λαοί γαντζωθούν πάνω σ’ αυτά, θα είναι αδύνατο να εφαρμόσουν την Νέα Τάξη πραγμάτων. 

 

Αυτός είναι ο λόγος πού αποκρύπτονται οι προφητείες των Αρχαίων Ελλήνων οι οποίες μιλούν ξεκάθαρα για την έλευση του Χριστού. Προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Χριστιανισμό ως εβραιογενή θρησκεία και όλους τους Αρχαίους Έλληνες ως ειδωλολάτρες. 

 

Ωστόσο έχουν διασωθεί αρχαία κείμενα πού αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο.

 

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα (B, V , 362) – βιβλίο πού το σύστημα το αποδέχεται – περιέχεται μία προφητεία ισάξια μ’ αυτές των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης:

 

«Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείτε άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει».

 

Στο έργο Προμηθεύς Δεσμώτης του Αισχύλου, ο Προμηθέας όντας φυλακισμένος στον Καύκασο προλέγει ότι ο λυτρωτής του θα γεννηθεί από την παρθένο `Ιώ και τον Θεό(στ.772,834,848) θα είναι δηλαδή υιός Θεού και υιός Παρθένου. Αυτός ο Θεάνθρωπος θα καταλύσει την εξουσία των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και την δύναμή τους (908,920).

 

Ο Ερμής τότε σταλμένος από τον Δία προαναγγέλλει στον Προμηθέα τα εξής:

 

«Τοιούδαι μόχθου τέρμα μη τί προσδόκα πριν αν θεός τις διάδοχος των σων πόνων φανή, θελήση τ’ είς αναύγητον μολείν ‘Άιδην , κνέφαια τ’ άμφί Ταρτάρου βάθη» μετάφραση «μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους πόνους προτού θεός πάρει τα πάθια τα δικά σου πάνω του και με τη θέλησή του κατέβει στον ‘Άδη τον ανήλιαγο, στους άφεγγους του Ταρτάρου βυθούς» (στ. 1041-1043).

 

Ο Σωκράτης στην απολογία του αναφέρει τα ακόλουθα:

 

«Θα μείνετε κοιμισμένοι σε όλη σας τη ζωή εάν δεν σας λυπηθεί ο Θεός να σας στείλει κάποιον άλλον» (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}). Στο Άγιο Όρος υπάρχουν χειρόγραφα που διασώζουν προφητείες της Σίβυλλας – της ιέρειας του Απόλλωνα – για την έλευση του Χριστού π.χ σε χειρόγραφο με την ονομασία «Υπόμνημα εις τον Άγιον Απόστολον Φίλιππον» πού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρείου αναφέρονται τα εξής: «Ύστερα από πολύ καιρό θα φθάσει κάποιος εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκαν αμόλυντον. Με ανεξάντλητα όρια ώς Θεότητα θα λυτρώσει τον άνθρωπον από την φθοράν των ανίατων παθών. Και θα τον φθονήσει άπιστος λαός και θα κρεμασθεί ψηλά ώς κατάδικος εις θάνατον. Όλα αυτά θα τα υποφέρει με πραότητα».

 

Στο ίδιο χειρόγραφο αναφέρεται μία ανατριχιαστική προφητεία για την θεανθρώπινη φύση του Χριστού, για το εκούσιον πάθος Του, αλλά και για την Ανάστασή Του «Ένας ουράνιος με πιέζει ισχυρά, ό οποίος είναι φως τριλαμπές. Αυτός είναι ο παθών Θεός, χωρίς να πάθει τίποτε ή Θεότης Του, διότι είναι συγχρόνως θνητός και αθάνατος. Αυτός είναι συγχρόνως Θεός και άνθρωπος, που υποφέρει από τους θνητούς τά πάντα, δηλαδή τον σταυρό, την ύβριν, την ταφή. Αυτός κάποτε από τα μάτια του έχυσε δάκρυα θερμά. Αυτός πέντε χιλιάδες χόρτασε με πέντε άρτους, κάτι που ήθελε δύναμη θεϊκή. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεός, ο οποίος εσταυρώθη εις το ξύλον, ο οποίος εξέπνευσεν, ο οποίος εκ του τάφου ανήλθεν εις τον ουρανόν».

 

Οι παραπάνω προφητείες αναφέρονται και σε άλλα χειρόγραφα πού βρίσκονται σε άλλες Μονές του Αγίου Όρους η αλλού(π.χ Μονή Σινά).

 

Παρατίθενται ακόμη σε σύγχρονο βιβλίο, στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Αρχιμανδρίτη Βίκτωρος Ματθαίου.

 

Και γι’ αυτούς που ίσως αμφισβητήσουν ότι τα παραπάνω ειπώθηκαν πράγματι από την Σίβυλλα και ισχυριστούν ότι είναι επινοήσεις κάποιον Χριστιανών Μοναχών, αρκεί το εξής αδιαμφισβήτητο γεγονός:

 

Από διάφορες πηγές έχει διασταυρωθεί πώς τις προφητείες αυτές αλλά και άλλες –είτε της Σίβυλλας είτε άλλων σοφών Ελλήνων- χρησιμοποίησε η Αγία Αικατερίνη. Συγκεκριμένα, το 305 η Αγία Αικατερίνη η Αλεξανδρινή έλεγχε τον αυτοκράτορα Μαξιμίνο για την ειδωλολατρική του πολιτική. Ό τελευταίος συγκέντρωσε τότε τους σοφότερους ειδωλολάτρες της αυτοκρατορίας για να την μεταπείσουν και να την κάνουν παγανίστρια.

 

Στο διάλογο που ακολούθησε, αυτή η πάνσοφη και σπουδαγμένη στην Ελληνική παιδεία γυναίκα στην προσπάθειά της να αποδείξει ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός ανέφερε – μεταξύ άλλων – και τις προφητείες της Σίβυλλας. Και για να προληφθεί η κάθε απερίσκεπτη “σκέψη”, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έπλασε αυτές τις προφητείες η ίδια η Αγία για τους εξής βασικότατους λόγους:

 

Δεν θα μπορούσε να πει ένα τόσο μεγάλο ψέμα σχετικά με την ιέρεια του Απόλλωνα μπροστά στους σοφότερους εκπροσώπους της αρχαίας θρησκείας, διότι αμέσως όλοι θα διαπίστωναν το ψέμα της. Όμως, όχι μόνο δεν την κατηγόρησε κανείς για αναλήθειες, αλλά αντιθέτως οι σοφοί ειδωλολάτρες παραδέχτηκαν την λεκτική τους ήττα και όλοι αμέσως ασπάστηκαν με τη θέληση τους τον Χριστιανισμό με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να τους θανατώσει. Κανείς δεν μπορεί λοιπόν να αμφισβητήσει την αδιάσειστη αλήθεια ότι τα προφητικά αυτά λόγια βγήκαν από το στόμα της Σίβυλλας.

 

Σε άλλο χειρόγραφο που βρίσκεται στην Αγιορείτικη Μονή Διονυσίου, αναφέρεται μια άλλη προφητεία της Σίβυλλας «Σας προφητεύω έναν τρισυπόστατο Θεό στα ύψη εκτεινόμενο του οποίου ο αιώνιος Λόγος σε ανυποψίαστο κόρη θα κυοφορηθεί, όπως ακριβώς το φέρον φωτιά τόξο, το μέσον του κόσμου διαπερνώντας . Όλο τον κόσμο αφού επαναφέρει στην ζωή, και στον Πατέρα θα τον προσφέρει σαν δώρο. Μαρία θα είναι το όνομα αυτής».

 

Βλέπουμε λοιπόν ότι η Θεία Πρόνοια μέσω του “σπερματικού λόγου” (όπως τον ονόμασαν οι Πατέρες της Εκκλησίας) φώτισε κάποιους Έλληνες της Αρχαιότητας και έτσι άφησαν εκατοντάδες χρόνια πρίν τον Χριστό προφητείες για την έλευσή Του. Και άλλοι αρχαίοι λαοί έδωσαν τέτοιες προφητείες χωρίς να πλησιάζουν σε καμία περίπτωση την ακριβολογία των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης περιοριζόμενες αποκλειστικά και μόνο στην αναφορά για τον ερχομό κάποιου Σωτήρα πού θα λυτρώσει τον κόσμο. Οι προφητείες όμως των αρχαίων Ελλήνων δίνουν λεπτομερέστατα στοιχεία για τον Χριστό (γέννηση Του από την Παρθένο Μαρία, θεανθρώπινη φύση Του, θαύματα Του, Σταύρωση, Κάθοδος στον Άδη και Ανάσταση Του, τρείς υποστάσεις του Θεού). Έτσι, πολλές απ’ αυτές καθίστανται ισάξιες με τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ κάποιες άλλες τις ξεπερνούν κιόλας. Αυτό ακριβώς αναγνωρίζει και ο μεγάλος μας εκκλησιαστικός συγγραφέας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (2ος αιώνας μ.Χ), ο οποίος στο έργο του Στρωματείς (5,13) δηλώνει απερίφραστα: «Ούκ οίμαι υπό Ελλήνων σαφέστερον προσμαρτυρήσεσθαι τόν Σωτήρα ημών» δηλαδή«δεν είναι δυνατόν, νομίζω, να προαναγγελθεί σαφέστερα από τους Έλληνες ό Σωτήρας μας».

 

Και μόνο αυτές οι λίγες προφητείες πού αναφέρθηκαν (σε σχέση με το πλήθος που υπάρχει αλλά βρίσκεται κρυμμένο εδώ και αιώνες) αρκούν να καταρρίψουν την γελοιότητα εκείνη που δυστυχώς παρασέρνει πολλούς και πού ψευδώς κηρύττει ότι ό Χριστιανισμός είναι ένα εβραϊκό κατασκεύασμα, όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες και ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός δύο εντελώς αντικρουόμενοι κόσμοι. Για να τελειώνουν τα ψέματα, ο Χριστιανισμός δεν είναι εβραιογενής θρησκεία. Δεν είναι κατασκεύασμα των Εβραίων ούτε κανενός άλλου λαού… Είναι η αληθινή θρησκεία που αποκαλύπτεται ανεξαιρέτως σε όλους τους λαούς της γης.

 

Το ότι αποκαλύφθηκε πρώτα στους Εβραίους δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι εβραιογενής θρησκεία. Άλλωστε, λίγες δεκαετίες μετά την Ανάληψη του Χριστού, ό Χριστιανισμός πέρασε στα χέρια των Ελλήνων (αυτό δηλαδή σημαίνει πως έγινε θρησκεία Ελληνογενής; Εννοείτε πώς όχι) και άρχισε να απομακρύνεται από τα Εβραϊκά στεγανά για να απλωθεί σε όλη τη γή. Από την άλλη βλέπουμε ότι οι σοφοί Έλληνες της αρχαιότητας όχι μόνο πίστευαν σε ένα Θεό αλλά μίλησαν κιόλας για την τριαδικότητα Του, για την διττή φύση του Χριστού, για την Σταύρωση και την Ανάστασή Του.

 

Προσπαθούσαν να αποδεσμευτούν από την δυναστεία των θεών και να πλησιάσουν τον ένα και αληθινό Θεό. Αποδεικνύεται πώς περίμεναν καρτερικά την έλευση του Χριστού για αιώνες. Γι’ αυτό και όταν έγινε η συνάντηση Χριστού και Ελλήνων, ο Χριστός είπε: «Ελήλυθεν η ώρα ‘ινα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου»(Κατά Ιωάννην -12,23) δηλαδή «έφτασε ή ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου (=ο Χριστός)»

 

Και έτσι έγινε. Όλα τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στα ελληνικά, σε χέρια Ελλήνων πέρασε άπ’ την πρώτη στιγμή ή Εκκλησία, Έλληνες Πατέρες διατύπωσαν τις αιώνιες αλήθειες στο αίμα χιλιάδων Ελλήνων μαρτύρων στερεώθηκε τους πρώτους αιώνες η Εκκλησία, Έλληνες αυτοκράτορες και κληρικοί ανέλαβαν επί Βυζαντίου την διάδοση του Ευαγγελίου και τον εκχριστιανισμό των ως τότε βάρβαρων λαών.

 

Επομένως, όχι μόνο δεν συγκρούονται ο Χριστιανισμός και ο Ελληνισμός αλλά αντιθέτως συνδέονται τόσο στενά, σε σημείο ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως να γράψει στο έργο του «Περί της Ελληνικής φιλοσοφίας ως προπαιδείας εις τον Χριστιανισμόν» τα εξής: «Ο Έλλην είναι πλασμένος φιλόσοφος, είναι και πλασμένος Χριστιανός, είναι πλασμένος να γνωρίζει την αλήθεια και να την διαδίδει εις τα άλλα έθνη (…)

 

Ναι, ό Έλλην εγεννήθη κατά την Θεία Πρόνοια διδάσκαλος της ανθρωπότητας (…) Αυτή είναι η αποστολή του, αυτό είναι το ξεχωριστό κάλεσμά του μεταξύ των εθνών (…) Από καταβολής κόσμου, το Ελληνικό Έθνος ήταν πλασμένο διά τον σκοπόν αυτόν.

 

Ο Θεός (…) διέπλασε το Ελληνικό Έθνος ως οφθαλμόν εις το σώμα της ανθρωπότητας».

 

Ακόμη, οι αρχαιοελληνικές προφητείες αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο Χριστός είναι ο μόνος Θεός… Πολλοί ανόητοί κατά καιρούς λένε πώς οι Εβραϊκές προφητείες γράφτηκαν από Χριστιανούς μετά Χριστόν για να ισχυροποιήσουν την πίστη τους. Ψέμα μεγάλο μιας και έχουν βρεθεί χειρόγραφα της Παλαιάς Διαθήκης γραμμένα στα Ελληνικά (από την μετάφραση των εβδομήκοντα) πού χρονολογούνται τον 2ο με 1ο αιώνα πριν τον Χριστό.

 

Τι μπορεί όμως να πει κανείς για τις προφητείες του Πλάτωνα και του Αισχύλου (4ος και 3ος αιώνας π.Χ) που είναι καταγεγραμμένες σε επίσημα βιβλία («Πολιτεία» και «Προμηθεύς Δεσμώτης») – άσχετα αν κανείς δεν τις δίνει σημασία; Χωρίς αμφιβολία, ο Χριστός είναι ο μόνος Θεός, η Ορθοδοξία η κιβωτός της Αλήθειας, και το Γένος των Ελλήνων επιφορτισμένο με το ιερό χρέος να κρατά την δάδα της αληθινής Πίστης άσβεστη μέχρι τα έσχατα.

http://anekshghta.blogspot.gr/2013/04/blog-post_9.html

Πότε θα γονατίσει η Αμερική?

Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν μεταξύ ΗΠΑ και Β. Κορέας να αναφέρουμε ότι στο βιβλίο για τον μακαριστό παπά-Γιάννη Καλαΐδη υπάρχουν δύο σημαντικότατες μαρτυρίες που αναφέρονται στο «γονάτισμα» της Αμερικής οι οποίες μεταξύ τους δείχνουν να διαφέρουν ως προς τον χρόνο πραγματοποίησης.

Στην πρώτη μαρτυρία του κ. Απ. Σίμογλου, Αλεξανδρούπολη, αναφέρεται :

Σε μια επίσκεψή μας στον Παππούλη και χωρίς να τον ρωτήσουμε ξαφνικά μας είπε : «Έφθασε ο καιρός να πάρουμε πίσω την Κωνσταντινούπολη, θα γίνει πάλι ελληνική!» Όταν τον ρώτησα πότε θα γίνει αυτό, μου απάντησε : «Σύντομα. Πολύ σύντομα στις μέρες μας». Τον ξαναρώτησα : «Δηλαδή πότε; Πες μας κάποια ημερομηνία». Τότε η απάντησή του ήταν : «Α! Όλα και όλα ημερομηνίες όχι, όχι. Το σχέδιο του Θεού αυτό είναι, ημερομηνίες όμως όχι.». Μας είπε, επίσης, ότι πρώτα θα γίνει κάτι που θα γονατίσει την Αμερική. Θα πάψει να είναι υπερδύναμη.Υπερδύναμη θα είναι η Ρωσία και μετά θα συμβούν τα γεγονότα. Επίσης, μας είπε : «Όλοι εσείς που είστε εδώ (ήμασταν εννέα άτομα διαφόρων ηλικιών) θα πάτε στην Πόλη και θα είναι ελληνική. Εγώ όμως δε θα προλάβω. Θα έχω φύγει για τον ουρανό!!!»

[Από το βιβλίο +Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης (Παπά - Γιάννης), (1925 - 2009), Σελ.141 -142) ]

 Στην δεύτερη μαρτυρία του κ. Μιλτιάδη Τσεσμετζή, εκπαιδευτικού, αναφέρεται :

«Το 2004 κατά την διάρκεια δύο επισκέψεων που κάναμε στον παπά-Γιάννη, αυτός μας μίλησε για την Κωνσταντινούπολη. Μας είπε ότι όταν επισκέφθηκε τον Όσιο πατέρα Παΐσιο στο μοναστήρι της Σουρωτής, ο τελευταίος του είπε : "Πάτερ Ιωάννη, πλησιάζει ο καιρός που θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη".

Ο Παππούλης δε, μας είπε πως : "Οι Ρώσοι θα πάρουν την Πόλη και θα μας την δώσουν γιατί θα πιστέψουν ότι έτσι τους συμφέρει. Θα προηγηθεί μεγάλο κακό στην Αμερική. Τότε θα συναινέσουν οι Ευρωπαίοι να μας δοθεί η Πόλη από τους Ρώσους. Πριν γίνει αυτό το μεγάλο κακό στην Αμερική, οι Ευρωπαίοι δεν θα συναινούν...."».

[Από το βιβλίο +Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης (Παπά - Γιάννης), (1925 - 2009), Σελ. 86)]

Όπως βλέπουμε στην πρώτη μαρτυρία η οποία μοιάζει πιο γενική, αφήνεται να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ θα γονατίσουν πριν από τα πολεμικά γεγονότα ενώ στην δεύτερη που δείχνει και πιο ακριβής, είναι σαφές ότι το γονάτισμα των ΗΠΑ θα γίνει στο μεσοδιάστημα που θα έχουν οι Ρώσοι την Πόλη στην κατοχή τους.

Σε άλλη μαρτυρία του Ανέστη Μαυροκέφαλου, αναφέρεται ως προς τον λόγο που οι ΗΠΑ θα γονατίσουν :

«Λίγο πριν κοιμηθεί μας ανέφερε ότι τα χρόνια που σχετίζονται με την Κωνσταντινούπολη είναι πολύ κοντά, πως εγώ θα αναχωρήσω για την Ουράνια πατρίδα αλλά εσείς θα τα προλάβετε, θα τα ζήσετε. Ακόμη ανέφερε ότι η Αμερική θα πάθει μεγάλη γεωλογική-βιολογική καταστροφή (επίθεση Αράβων) για τις καταστροφές που έχουν προξενήσει και τον άδικο θάνατο τόσων αθώων ανθρώπων».
 
Πηγή : «ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΔΗΣ (ΠΑΠΑ-ΓΙΑΝΝΗΣ), (1925-2009), Σελ. 120

http://hggiken.pblogs.gr/2013/04/pote-tha-gonatisei-h-amerikh.html

Απόλλων, ο προάγγελος του Ιησού Χριστού

 

Ο χρησμός του Απόλλωνος, τον οποίο η Αγία Αικατερίνη εξέφερε προς τους πενήντα σοφούς ρήτορες, είναι η μεγαλύτερη ομολογία προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΣΤΙ Ο ΕΜΟΣ ΘΕΟΣ, διακηρύττει ο Απόλλων, φανερώνοντας ότι ο ίδιος και οι υπόλοιποι Ολύμπιοι είναι υπηρέτες του Χριστού!

Ο συγκεκριμένος λόγος του Απόλλωνος καταγράφεται και στο κάτωθι χειρόγραφο από την Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά· στο χειρόγραφο αυτό αναφέρεται ότι ο χρησμός του Απόλλωνος απηγγέλθη από το Μαντείο των Δελφών.

Μονή Σινά, κώδιξ 327, 15ος αι., φφ. 235β.

ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΔΟΘΕΙΣ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΑΥΤΟΥ: ΕΙΣ ΜΕ ΒΙΑΖΕΤΑΙ ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΦΩΣ. ΚΑΙ Ο ΠΑΘΩΝ ΘΕΟΣ ΕΣΤΙΝ. ΚΑΙ ΟΥ ΘΕΟΤΗΣ ΠΑΘΕΝ ΑΥΤΗ. ΑΜΦΩ ΓΑΡ ΒΡΟΤΟΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΜΒΡΟΤΟΣ. ΑΥΤΟΣ ΘΕΟΣ ΗΔΗ ΚΑΙ ΑΝΗΡ. ΠΑΝΤΑ ΦΕΡΩΝ ΠΑΡΑ ΠΑΤΡΟΣ, ΕΧΩΝ ΤΕ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΑΠΑΝΤΑ. ΠΑΤΡΟΣ ΜΕΝ ΕΧΩΝ ΖΩΟΝ,. ΑΛΚΗ ΜΗΤΡΟΣ ΔΕ, ΧΘΙΝΗΤΟΙ ΣΤΑΥΡΟΝ. ΤΑΦΟΝ, ΥΒΡΙΝ, ΑΝΙΑΤΟΥ, ΚΑΙ ΑΠΟ ΒΛΕΦΑΡΩΝ ΠΟΤΕ ΧΕΥΑ<ΤΟ> ΔΑΚΡΥΑ ΘΕΡΜΑ. ΠΕΝΤΕ ΔΕ ΧΙΛΙΑΔΑΣ ΕΚ ΠΕΝΤΕ ΠΥΡΡΩΝ ΚΟΡΕΣΑΙ. ΤΟ ΓΑΡ ΘΕΛΕΙΝ, ΑΒΡΟΤΟΣ ΕΛΚΕΙ. ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΜΟΣ ΘΕΟΣ ΕΣΤΙΝ¹. ΕΝ ΞΥΛΩ ΤΑΝΥΣΘΕΙΣ. ΩΣ ΘΑΝΕΝ ΕΚ ΤΑΦΗΣ, ΕΙΣ ΠΟΛΟΝ ΕΛΚΩΝ.

Δηλαδή:

Χρησμός του Απόλλωνος που δόθηκε στους Δελφούς περί του Χριστού και του Πάθους Του:Ένας ουράνιος με πιέζει, το φως, και αυτός είναι ο παθών θεός, και δεν υπέφερε η θεότητά του, διότι είναι συγχρόνως και τα δύο, θνητός και μη θνητός, ο ίδιος Θεός και άνθρωπος, φέρει τα πάντα από τον Πατέρα και έχει τα πάντα από την μητέρα. Την ζωή όμως από τον Πατέρα, έχοντας την σωματική δύναμη από μητέρα θνητή, (θα υποστεί) τον σταυρό, την ταφή, την ύβρη. Από τα βλέφαρά του κάποτε θα κυλήσουν δάκρυα θερμά. Πέντε χιλιάδες άνδρες θα χορτάσει από πέντε άρτους, διότι ήθελε να εξουσιάσει ως Θεός. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεός, ο οποίος σταυρώθηκε σε ξύλο, αυτός που εξέπνευσε και από τον τάφο έλκει πολλούς στον ουρανό.

Ο επόμενος χρησμός του Απόλλωνος απηγγέλθη στους επτά Έλληνες σοφούς που συγκεντρώθηκαν στον ναό του Αγνώστου Θεού των Αθηνών. Σε ερώτησή τους προς τον Απόλλωνα σε ποιον μετά απ’ αυτόν ανήκει ο ναός, ο Απόλλων προφητεύει την Έλευση του Υιού και Λόγου του Θεού, αλλά και το όνομα της μητρός Αυτού Μαρίας.

ΣΥΝΑΧΘΕΝΤΕΣ ΔΕ ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΕΙΠΟΝ ΤΩ ΑΠΟΛΛΩΝΙ. ΠΡΟΦΗΤΕΥΣΟΝ ΗΜΑΣ ΛΕΞΑΣ, Ω ΑΠΟΛΛΩΝ, ΤΙΝΟΣ ΜΕΤΑ ΣΕ ΔΟΜΟΣ ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΑΙ; ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΠΟΚΡΙΝΑΜΕΝΟΣ ΤΟΥΤΟΙΣ ΕΦΗ. «ΟΣΑ ΜΕΝ ΠΡΟΣ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΝ ΟΡΩΡΕ ΠΟΙΕΙΝ, ΠΟΙΕΙΤΕ. ΕΓΩ ΔΕ ΕΦΕΤΜΕΥΩ ΤΡΕΙΣ ΕΝΑ ΜΟΥΝΟΝ ΥΨΙΜΕΔΟΝΤΑ ΘΕΟΝ, ΟΥ ΛΟΓΟΣ ΑΦ<ΘΕΓΚΤΟΣ>, ΕΝ ΑΔΑΗ ΚΟΡΗ ΕΓΚΥΜΟΣ ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ, ΕΝ ΑΠΑΝΤΙ ΚΟΣΜΩ ΩΣΠΕΡ ΠΥΡΦΟΡΟΝ ΤΟΞΟΝ ΔΙΑΔΡΑΜΩΝ ΑΛΙΕΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΩΣΠΕΡ ΙΧΘΥΑΣ ΒΥΘΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ, ΟΥΣ ΚΑΙ ΖΩΓΡΗΣΑΣ ΠΑΤΡΙ ΠΡΟΣΑΞΕΙ ΔΩΡΟΝ. ΜΑΡΙΑ ΔΕ ΤΟΥΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ». ΚΑΙ ΤΑΥΤΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΣΑΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΕΙΠΕ.

 

Δηλαδή:

 

Συγκεντρωμένοι δε οι σοφοί είπαν προς τον Απόλλωνα: «προφήτευσε σ’ εμάς προφήτη Απόλλωνα, τίνος μετά από σένα θα είναι ο οίκος αυτός;» Αποκρινόμενος ο Απόλλων προς αυτούς είπε: «Όσα σχετικά με την αρετή και την κοσμιότητα έχει παρακινηθεί να κάνει, πράττετε και σεις. Εγώ δε προφητεύω έναν μόνον τρισυπόστατο Θεό εκτεινόμενο εις τα ύψη, του οποίου ο ανείπωτος Λόγος αφού κυοφορηθεί σε κόρη ανυποψίαστη, όπως ακριβώς το πυρφόρο τόξο, θα αιχμαλωτίσει όλον γενικώς τον κόσμο όπως ακριβώς τους ιχθείς από το βάθος της απιστίας. Δώροθα τον προσφέρει εις τον Πατέρα. Μαρία δε το όνομα αυτής».

Κώδιξ Thomas Roe 5, φφ. 151β, 152α, Οξφόρδη, Bodleian.

Πάνω, ο χρησμός του Απόλλωνος περί της κυοφορίας του Λόγου του Θεού από την Παρθένο Μαρία, σε χειρόγραφο της Βιβλιοθήκης της Οξφόρδης. Κάτω, ο ίδιος χρησμός, σε χειρόγραφο της Βιβλιοθήκης του Βατικανού.

 

 

 

Κώδιξ Vat. Gr. 1198, φ. 65β, 17ος αι. Βατικανό, Biblioteca Apostolica Vaticana.

 

Ο Απόλλων προφητεύει έναν μόνον τρισυπόστατο Θεό και προαναγγέλλει την γέννηση του Υιού Του από Κόρη ανυποψίαστη, της οποίας το όνομα είναι Μαρία.

Στον χρησμό που ακολουθεί, ο Απόλλων διακηρύττει επιπλέον ότι ο ίδιος και οι υπόλοιποι Ολύμπιοι είναι ένα μικρό μέρος των αγγέλων του Θεού!

Ο μείζονος σημασίας αυτός χρησμός καταγράφηκε από τον Φιρμιανό Λακτάντιο στο έργο του DivinaeInstitutiones. Τα χειρόγραφα που ακολουθούν με την καταγραφή αυτή προέρχονται από τον κώδικα Plut. 21.3 του 15ου αιώνα, της Λαυρεντιανής Βιβλιοθήκης της Φλωρεντίας.

Κώδιξ Plut. 21.3, 15ος αι., φφ. 9β, 10α, Φλωρεντία, Biblioteca Laurenziana.

 

De testimonio appollinis c vii:
APOLLO enim quem preter ceteros diuinum maximeq; fatidicum existimant colophone respondens quod delphis credo emigrauerat amenitate asiae ductus querenti quis eet aut quit eet omnino deus. Respondit xx et uno versibus quorum hoc principiu est: 

 

ΑΥΤΟΦΥΗΣ, ΑΔΙΔΑΚΤΟΣ, ΑΜΗΤΩΡ,ΑΣΤΥΦΕΛΙΚΤΟΣ, ΟΥΝΟΜΑ ΜΗΔΕ ΛΟΓΩ ΧΩΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΕΝ ΠΥΡΙ ΝΑΙΩΝ, ΤΟΥΤΟ ΘΕΟΣ.ΜΙΚΡΗ ΔΕ ΜΕΡΙΣ ΘΕΟΥ ΑΓΓΕΛΟΙ ΗΜΕΙΣ.

Δηλαδή:

Η μαρτυρία του Απόλλωνος, κεφ. 7:

 
Ο Απόλλων, ο οποίος πράγματι θεωρούν ότι είναι θεϊκότερος όλων των άλλων, και ιδιαίτερα προφητικός με τους χρησμούς του στην Κολοφώνα -υποθέτω ότι επειδή παρακινήθηκε από την ομορφιά της Ασίας μετακινήθηκε από τους Δελφούς- σε κάποιον που ρώτησε ποιος ήταν ο ίδιος, ή ποιος τελικά ήταν ο Θεός, απάντησε με είκοσι έναν στίχους, εκ των οποίων αυτή είναι η αρχή:«Αυτοδημιούργητος, αδίδακτος, χωρίς μητέρα, ακλόνητος, χωρίς να χωράει το όνομά του σε ανθρώπινο λόγο, πύρινος αιώνιος, αυτό είναι ο Θεός· μικρό δε μέρος του Θεού άγγελοι είμεθα εμείς». (Λακτάντιος, Divinae Institutiones, βιβλ. 1, κεφ. 7)

 

 

O χρησμός του Κλαρίου Απόλλωνος από την έκδοσηΣιβυλλιακοί Χρησμοί (Παρίσι, 1599).

 

Ο ανωτέρω χρησμός του Απόλλωνος, όπως καταγράφει ο Λακτάντιος, αποτελείται συνολικά από είκοσι έναν στίχους. Από αυτούς τους στίχους, ο Λακτάντιος περιλαμβάνει στο έργο του μόνον τους τρεις τελευταίους.

Η ολοκληρωμένη εκδοχή του μοναδικού αυτού χρησμού περιέχεται σε δύο μεγάλες συλλογές χρησμών. Η πρώτη είναι η Μαντική Ανθολογία που συνετάχθη τον 13ο μ.Χ. αιώνα από τον σπουδαίο Βυζαντινό λόγιο Μάξιμο Πλανούδη. 

Η Ανθολογία αυτή εκδόθηκε το 1890 από τον E. Cougny στο Παρίσι και αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου έργου του Πλανούδη με τίτλο «Περί γραμματικής, περί συντάξεως», το οποίο είναι μία συλλογή 2400 επιγραμμάτων που περιέχονται σε 15000 στίχους, γνωστό με την ονομασία Anthologia Planoudea(Πλανούδια Ανθολογία). Η δεύτερη συλλογή που περιέχει τον ολοκληρωμένο χρησμό του Απόλλωνος έχει τίτλο Ανέκδοτοι χρησμοί των ελληνικών θεών και εκδόθηκε το 1889 από τον Γερμανό καθηγητή του πανεπιστημίου της Λειψίας, Karl Buresh. 

Ας εξακριβώσουμε, λοιπόν, μέσα από αυτές τις δύο πηγές την ολοκληρωμένη έκδοση του χρησμού:

 

ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΙΝΟΣ ΕΡΩΤΗΣΑΝΤΟΣ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ, ΣΥ ΕΙ ΘΕΟΣ, Η ΑΛΛΟΣ; ΕΧΡΗΣΕΝ ΟΥΤΩΣ. «ΕΣΘ’ ΥΠΕΡ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΚΥΤΕΟΣ ΚΑΘΥΠΕΡΘΕ ΛΕΛΟΓΧΩΣ ΦΛΟΓΜΟΣ ΑΠΕΙΡΕΣΙΟΣ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ, ΑΠΛΕΤΟΣ ΑΙΩΝ. ΕΣΤΙ Δ’ ΕΝΙ ΜΑΚΑΡΕΣΣΙΝ ΑΜΗΧΑΝΟΣ, ΕΙ ΜΗ ΕΑΥΤΟΝ ΒΟΥΛΑΣ ΒΟΥΛΕΥΣΗΣΙ ΠΑΤΗΡ ΜΕΓΑΣ, ΩΣ ΕΣΙΔΕΣΘΑΙ. ΕΝΘΑ ΚΕΝ ΟΥΤ’ ΑΙΘΗΡ ΦΕΡΕΙ ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΓΛΑΟΦΕΓΓΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΣΕΛΗΝΑΙΗ ΛΙΓΥΦΕΓΓΕΤΙΣ ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ. ΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΤΙΑΕΙ ΚΑΤ’ ΑΤΑΡΠΙΤΟΝ, ΟΥΔ’ ΕΓΩ ΑΥΤΟΣ ΑΚΤΙΣΙΝ ΣΥΝΕΩΝ ΕΠΙΚΙΔΝΑΜΑΙ, ΑΙΘΕΡΟΔΙΝΗΣ, ΑΛΛΑ ΠΕΛΕΙ ΠΥΡΣΟΙΟ ΘΕΟΥ ΠΕΡΙΜΗΚΕΤΟΣ ΑΥΛΩΝ, ΕΡΠΩΝ ΕΙΛΙΓΔΗΝ, ΡΟΙΖΟΥΜΕΝΟΣ. ΟΥ ΜΕΝ ΕΚΕΙΝΟΥ ΑΨΑΜΕΝΟΣ ΠΥΡΟΣ ΑΙΘΕΡΙΟΥ ΔΑΙΣΕΙΕ ΤΙΣ ΗΤΟΡ. ΟΥ ΓΑΡ ΕΧΕΙ ΔΑΙΕΙΝ, ΑΖΗΧΕΙ Δ’ ΕΝ ΜΕΛΕΔΗΘΜΩ ΑΙΩΝ ΑΙΩΣΙΝ ΕΠΙΜΙΓΝΥΤΑΙ ΕΚ ΘΕΟΥ ΑΥΤΟΥ. ΑΥΤΟΦΥΗΣ, ΑΔΙΔΑΚΤΟΣ, ΑΜΗΤΩΡ, ΑΣΤΥΦΕΛΙΚΤΟΣ, ΟΥΝΟΜΑ ΜΗΔΕ ΛΟΓΩ ΧΩΡΟΥΜΕΝΟΣ, ΕΝ ΠΥΡΙ ΝΑΙΩΝ, ΤΟΥΤΟ ΘΕΟΣ. ΜΙΚΡΗ ΔΕ ΜΕΡΙΣ ΘΕΟΥ ΑΓΓΕΛΟΙ ΗΜΕΙΣ.

Όταν κάποιος Θεόφιλος ρώτησε τον Απόλλωνα, «Εσύ είσαι Θεός ή άλλος;» χρησμοδότησε ως εξής: «Ευρίσκεται άνω του ουρανίου θόλου φλόγα άπειρη, άπλετος αιώνας. Είναι ανερμήνευτος μεταξύ των μακαρίων, εάν δεν αποφασίσει με δική του βούληση ο μέγας Πατέρας να γίνει αντιληπτός· εκεί μάλλον ούτε ο αιθέρας φέρει περίλαμπρα αστέρια, ούτε η σελήνη με την διαπεραστική της λάμψη αιωρείται. Δεν φανερώνεται ο Θεός σε κάποια οδό, ούτε εγώ ο ίδιος εξαπλώνομαι με ακτίνες παρευρισκόμενος με αυτόν, ως στροβιλισμός αιθέρος, αλλά πλησιάζει ο ατελείωτος δρόμος του πυρφόρου Θεού, κινούμενος περιστροφικά με έντονο ήχο. Ούτε, αν πλησιάσει κάποιος αυτόν που είναι αιθέριο πυρ, είναι δυνατόν να καεί η καρδία του· διότι (η θεία φλόγα) δεν καταστρέφει· με ακατάπαυστη μελωδία ο αιώνας αναμιγνύεται με τους αιώνες από Αυτόν τον Θεό. Αυτοδημιούργητος, αδίδακτος, χωρίς μητέρα, ακλόνητος, όνομα που δεν εκφέρεται με ανθρώπινο λόγο, κατοικεί εις το πυρ· αυτό είναι ο Θεός· μικρό δε μέρος του Θεού, άγγελοι είμεθα εμείς».

α. Karl Buresh, Ανέκδοτοι χρησμοί των ελληνικών θεών, v, σελ. 55.
 

β. Μαντική Ανθολογία (Μάξιμου Πλανούδη), επίγρ. 140.

Σύμφωνα με τον μοναδικό αυτό χρησμό του Απόλλωνος, ο Θεός είναι ανερμήνευτος για τους ανθρώπους εάν ο ίδιος δεν αποφασίσει να γίνει αντιληπτός. Είναι αυτοδημιούργητος, είναι άρρητος, κατοικεί εις το πυρ, ενώ οι Ολύμπιοι είναι ένα μικρό μέρος Αυτού. Eίναι άγγελοί Του!

Η αυθεντικότητα αλλά και η αρχαιότητα αυτού του χρησμού, εκτός από την μαρτυρία του ίδιου του Λακτάντιου, εξακριβώνεται και από την σπανιότητα, την αρχαιότητα και την δυναμική των λέξεων που χρησιμοποιούνται.

Συγκεκριμένα οι λέξεις, ΜΕΛΕΔΗΘΜΩ, ΛΙΓΥΦΕΓΓΕΤΙΣ, ΔΑΙΣΕΙΕ, ΕΙΛΙΓΔΗΝ, ΡΟΙΖΟΥΜΕΝΟΣ, ΚΥΤΕΟΣ, ΣΥΝΕΩΝ, ΕΠΙΚΙΔΝΑΜΑΙ και ΑΙΘΕΡΟΔΙΝΗΣ, δεν συναντώνται σε κανένα άλλο σύγγραμμα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά ούτε και στην μετά Χριστόν γραμματεία! Επιπλέον η λέξη ΑΓΛΑΟΦΕΓΓΕΙΣ χρησιμοποιείται μόνο από τις Σίβυλλες, η λέξη ΕΣΙΔΕΣΘΑΙ απαντάται μόνον στον Απολλώνιο τον Ρόδιο και τον Ευριπίδη, και η λέξη ΑΤΑΡΠΙΤΟΝ χρησιμοποιείται μόνο από τον Όμηρο και τον Παρμενίδη². Διά της γλωσσολογικής αυτής διείσδυσης στον χρησμό αποκλείεται κάθε ενδεχόμενο πλαστογράφησής του κατά την μετά Χριστόν εποχή.Η πολύπτυχη, βαθυνόητη και εμβριθής γλώσσα του Απόλλωνος είναι διαποτισμένη με τόση πνευματικότητα, ώστε λάμπει απλά και μόνον διά της παρουσίας της. Ο μοναδικός αυτός χρησμός απηγγέλθη για πρώτη φορά από το μαντείο του Απόλλωνος στην Κλάρο της Κολοφώνος, στα παράλια της Ιωνίας.

 

Ο ναός του Απόλλωνος στην Κλάρο. Κάτω, υπόγειος θάλανος του μαντείου.

 

Στο μαντείο της Κλάρου είχαν την έδρα τους δύο Σίβυλλες που έζησαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και ήταν απόγονοι δύο διάσημων Ελλήνων προφητών.

Η πρώτη ήταν η Σίβυλλα η Κολοφωνία, η οποία ονομαζόταν Λάμπουσα και ήταν απόγονος του μάντη Κάλχα.

Η δεύτερη Σίβυλλα, που ήταν και η αρχαιότερη, ήταν η Μαντώ η οποία απεκαλείτο και Σίβυλλα Θεσσαλή. Η Μαντώ έζησε πριν από τον Τρωικό πόλεμο, ήταν κόρη του τυφλού μάντη Τειρεσία και σύμφωνα με μία παράδοση ήταν αυτή που ίδρυσε το μαντείο του Απόλλωνος στην Κλάρο³. Ο τυφλός πατέρας της ήταν αυτός που προανήγγειλε στους Αχαιούς την νικηφόρα εκστρατεία κατά της Τροίας. 

Πολύ κοντά στην Κλάρο βρίσκεται η Μίλητος, η σπουδαιότερη πόλη της Ιωνίας αλλά και όλης της Ελλάδας πριν από την ακμή των Αθηνών. Στην πόλη αυτή, που ήταν πανάρχαια αποικία των Κρητών, ιδρύθηκε τοπρώτο Πανεπιστήμιο του κόσμου, η περίφημη πολυτεχνική και φιλοσοφική σχολή της Μιλήτου, με πρωτεργάτες τον Θαλή τον Μιλήσιο, τον πατέρα της Γεωμετρίας και της μαθηματικής αποδείξεως, και τους μαθητές του Αναξίμανδρο και Αναξιμένη. Σε μικρή απόσταση νοτίως της Μιλήτου, στην πόλη Δίδυμα, υπήρχε ο ναός του Διδυμαίου Απόλλωνος, ο οποίος μαζί με τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσσο ήταν οι δύο μεγαλύτεροι ναοί του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

Από το μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος προέρχονται τρεις ιδιαίτερα σημαντικοί χρησμοί, εκ των οποίων οι δύο καταγράφηκαν από τον Φιρμιανό Λακτάντιο στις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα. Οι τρεις αυτοί χρησμοί περιέχονται επίσης στη Μαντική Ανθολογία του Μάξιμου Πλανούδη, στην οποία έχουμε ήδη προαναφερθεί. Στον πρώτο από αυτούς τους χρησμούς, ο Απόλλων διακηρύττει την αθανασία της ψυχής του ανθρώπου ως αποτέλεσμα της Πρόνοιας του Θεού!

ΨΥΧΗ ΜΕΝ ΜΕΧΡΙΣ ΟΥ ΔΕΣΜΟΙΣ ΠΡΟΣ ΣΩΜΑ ΚΡΑΤΕΙΤΑΙ, ΦΘΑΡΤΑ ΝΟΟΥΣΑ ΠΑΘΗ, ΘΝΗΤΑΙΣ ΑΛΓΗΔΟΣΙΝ ΕΙΚΕΙ. ΗΝΙΚΑ Δ’ ΑΥΤΕ ΛΥΣΙΝ ΒΡΟΤΕΗΝ ΜΕΤΑ ΣΩΜΑ ΜΑΡΑΝΘΕΝΩΚΙΣΤΗΝ ΕΥΡΗΤΑΙ, ΕΣ ΑΙΘΕΡΑ ΠΑΣΑ ΦΟΡΕΙΤΑΙ, ΑΙΕΝ ΑΓΗΡΑΟΣ ΟΥΣΑ, ΜΕΝΕΙ Δ’ ΕΣ ΠΑΜΠΑΝ ΑΤΕΙΡΗΣ. ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΣ ΓΑΡ ΤΟΥΤΟ ΘΕΟΥ ΔΙΕΤΑΞΕ ΠΡΟΝΟΙΑ.

Η ψυχή μέχρι τότε που συγκρατείται από τα δεσμά του σώματος, αντιλαμβανόμενη τα φθαρτά πάθη, υποχωρεί στους θνητούς πόνους. Όταν όμως αυτή, μετά την διάλυση του σώματος, βρει την απελευθέρωση, μεταφέρεται ολόκληρη στον αιθέρα και υπάρχει εκεί παντοτινή χωρίς να γηράσκει· μένει δε γενικά ακαταπόνητη. Η πρωτόγονη Πρόνοια του Θεού το διέταξε τούτο.

(Μαντική Ανθολογία Μάξιμου Πλανούδη, τομ. 3, επίγρ. 126)

 

Ο ναός του Απόλλωνος στα Δίδυμα της Μιλήτου, ο μεγαλύτερος ναός του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Πάνω αριστερά, μερική αποκατάσταση σε σχέδιο του Knackfuss. Η μνημειακή πύλη που εικονίζεται στο βάθος είχε ύψος 14 μέτρα και, όπως γράφει με έμφαση ο Gruben, «είναι τόσο τεράστια, ώστε κάτω από το υπέρθυρο θα χωρούσε ένα κίονας του Παρθενώνα μαζί με τον θριγκό του». 

Οι δύο παραστάδες αυτής της πύλης, δηλαδή οι δύο πλαϊνές κολόνες της, ήταν δύο ογκόλιθοι που ζύγιζαν 70 τόνους έκαστος! Οι δύο αυτοί ογκόλιθοι, συνεχίζει ο Gruben, «έχουν μήκος 14 μ., βάρος 70 τόνων, και πρόκειται για τους μεγαλύτερους ογκόλιθους που φορτώθηκαν σε πλοίο, μεταφέρθηκαν και μετακινήθηκαν ποτέ στην αρχαιότητα!» (Gruben, Ιερά και ναοί των αρχαίων Ελλήνων, σελ. 414). Πίσω ακριβώς από την μνημειακή πύλη υπήρχε η αίθουσα του μαντείου του Απόλλωνος, στην οποία είχαν πρόσβαση μόνον οι ιερείς.

Οι πιστοί είχαν πρόσβαση μόνο στον πρόναο· εκεί ελάμβαναν τους χρησμούς του Απόλλωνος από τον μάντη-ιερέα, ο οποίος τους απήγγελλε στεκούμενος στην είσοδο της «ιερής πύλης». Πάνω δεξιά, εικονίζεται η εγκάρσια τομή του ναού και, κάτω, η κατά μήκος τομή σε σχέδια των A. Thomas και J. Penel (από το έργο Milet et Le Golfe Latmique, Παρίσι, 1877). Το μήκος του ναού μαζί με την βάση του ήταν 118,34 μ., το πλάτος 60,13 μ., το ύψος των κιόνων 19,70 μ. και το συνολικό ύψος έφθανε τα 34 μ.!

 

 
 

Το μαντείο του Απόλλωνος στα Δίδυμα της Μιλήτου. 

Οι επόμενοι δύο χρησμοί από το μαντείο του Απόλλωνος στα Δίδυμα της Μιλήτου, καταγράφηκαν από τον Λακτάντιο στα έργα του De Ira Dei και Divinae Institutiones αντίστοιχα. Στον πρώτο από αυτούς τους χρησμούς εξυμνείται ο ένας Βασιλέας Θεός και Γεννήτορας των πάντων.

ΕΙΔΕ ΘΕΟΝ ΒΑΣΙΛΗΑ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΤΗΡΑ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ,ΟΝ ΤΡΕΜΕΤΑΙ ΚΑΙ ΓΑΙΑ, ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ, ΗΔΕ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΤΑΡΤΑΡΕΟΙ ΤΕ ΜΥΧΟΙ, ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΕΚΦΡΙΤΤΟΥΣΙΝ.

Γνώρισε τον Βασιλέα Θεό και Γεννήτορα των πάντων,τον οποίον τρέμει η γη, και ο ουρανός, ακόμη και η θάλασσα, και φρίττουν τα βάθη των ταρτάρων και οι δαίμονες.

α. Λακτάντιος, De Ira Dei, κεφ. 23
β. Μαντική Ανθολογία Μάξιμου Πλανούδη, τομ. 3, επίγρ. 128.

Στον τρίτο χρησμό από το μαντείο των Διδύμων, ο Απόλλων προαναγγέλλει την σταύρωση του Θεανθρώπου από Χαλδαίους κριτές. Το χειρόγραφο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το έργο του ΛακτάντιουDivinae Institutiones και προέρχεται από την Λαυρεντιανή Βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας.

 

Κώδιξ Plut. 21.3, 15ος αι., φ. 121β, Φλωρεντία, Biblioteca Laurenziana.

 

ΘΝΗΤΟΣ ΕΗΝ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ, ΣΟΦΟΣ ΤΕΡΑΤΩΔΕΣΙΝ ΕΡΓΟΙΣ, ΑΛΛ’ ΥΠΟ ΧΑΛΔΑΙΩΝ ΚΡΙΤΩΝ ΟΠΛΟΙΣ ΣΥΝΑΛΩΘΕΙΣ, ΓΟΜΦΟΙΣ ΚΑΙ ΣΚΟΛΟΠΕΣΣΙ ΠΙΚΡΗΝ ΑΝΕΠΛΗΣΕ ΤΕΛΕΥΤΗΝ.

Ήταν θνητός κατά την σάρκα, σοφός σε ασύλληπτα έργα, αλλά αφού συνελήφθη πό Χαλδαίους κριτές με όπλα, με καρφιά και πασσάλους ολοκλήρωσε το πικρό τέλος.

α.Λακτάντιος, Divinae Institutiones, βιβλ. 1, κεφ. 7
β. «Μαντική Ανθολογία» Μάξιμου Πλανούδη, τομ. 3, επίγρ. 125

 

Ο ανωτέρω χρησμός διεσώθη και από τον νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πορφύριο (232-304 μ.Χ.), ο οποίος τον περιέλαβε στον επίλογο του έργου του Περί της εκ λογίων φιλοσοφίας. Ο Πορφύριος δεν αναφέρει ποιος εξέφερε τον χρησμό, καταγράφει όμως ότι οι Ολύμπιοι θεοί αποδέχονται τον Ιησού Χριστό και τον μνημονεύουν με λόγια ωραιότατα! 

 

ΤΟΝ ΓΑΡ ΧΡΙΣΤΟΝ ΟΙ ΘΕΟΙ ΕΥΣΕΒΕΣΤΑΤΟΝ ΑΠΕΦΗΝΑΝΤΟ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΝ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΕΥΦΗΜΩΣ ΤΕ ΑΥΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΣΙ.

Διότι οι θεοί φανέρωσαν ότι ο Χριστός έχει υπάρξει ευσεβέστατος και αθάνατος, και με ωραιότατα λόγια αυτόν μνημονεύουν.

(Πορφύριος, Περί της εκ λογίων φιλοσοφίας, επίλογος)

 

Στο ίδιο έργο, ο Πορφύριος διασώζει έναν ακόμη χρησμό, διά του οποίου ο Απόλλων εξυμνεί τον «Άρρητο Πατέρα» της δημιουργίας:

 

ΑΘΑΝΑΤΩΝ ΑΡΡΗΤΕ ΠΑΤΗΡ, ΑΙΩΝΙΕ, ΜΥΣΤΑ, ΚΟΣΜΩΝ ΑΜΦΙΔΡΟΜΩΝ ΕΠΟΧΟΥΜΕΝΕ ΔΕΣΠΟΤΑ ΝΩΤΟΙΣ ΑΙΘΕΡΙΟΙΣ, ΑΛΚΗΣ ΙΝΑ ΣΟΙ ΜΕΝΟΣ ΕΣΤΗΡΙΚΤΑΙ ΠΑΝΤ’ ΕΠΙΔΕΡΚΟΜΕΝΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΟΝΤ’ ΟΥΑΣΙ ΚΑΛΟΙΣ, ΚΛΥΘΙ ΤΕΩΝ ΠΑΙΔΩΝ, ΟΥΣ ΗΡΟΣΑΣ ΑΥΤΟΣ ΕΝ ΩΡΑΙΣ. ΣΗ ΓΑΡ ΥΠΕΡ ΚΟΣΜΟΝ ΤΕ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΝ ΑΣΤΕΡΟΕΝΤΑΧΡΥΣΗ ΥΠΕΡΚΕΙΤΑΙ ΠΟΛΛΗ ΑΙΩΝΙΟΣ ΑΛΚΗ, ΗΣ ΥΠΕΡΗΩΡΗΣΑΙ ΟΡΙΝΩΝ ΦΩΤΙ ΣΕΑΥΤΟΝ…

Άρρητε πατέρα των αθανάτων, αιώνιε μύστη, Δέσποτα που περιφέρεσαι στους κόσμους που περιτρέχουν επάνω στην ράχη των αιθέρων, όπου η δύναμη έχει στηριχτεί σ’ εσένα, ο οποίος βλέπεις τα πάντα και ακούς με αυτιά τέλεια, άκουσε και τα τέκνα σου τα οποία σε κατάλληλο χρόνο καλλιέργησες. Διότι, η δική σου χρυσή και αιώνια δύναμη υπέρκειται πάνω από τον κόσμο και τον αστερόεντα ουρανό, πάνω από τα οποία αιωρείσαι εξάπτοντας τον Εαυτόν σου με φως…

(Πορφύριος, Περί της εκ λογίων φιλοσοφίας, σελ. 141)

Εκ των ανωτέρω χρησμών καθίσταται φανερό ότι ο Απόλλων, εκτός από εμπνευστής και καθοδηγητής της Σίβυλλας της Ερυθραίας, υπήρξε ένας ουράνιος αγγελιαφόρος του «Άρρητου Πατέρα» ή του «Γεννήτορα των πάντων» και συγχρόνως ένας προφήτης της Ελεύσεως και της Σταυρώσεως του Ιησού Χριστού από «Χαλδαίους κριτές». Αυτός και οι υπόλοιποι Ολύμπιοι, όπως ο ίδιος ο Απόλλων ομολογεί, είναι ένα μικρό μέρος των αγγέλων του Θεού.

 

Στην ίδια όμως ομολογία, εκτός από τον Απόλλωνα, προέβη και ο μέγιστος των Ολυμπίων, Ζευς, μέσω ενός χρησμού που απηγγέλθη από το Σεράπειο μαντείο της Μέμφιδος.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

1. Οι λέξεις Χριστός και Θεός συναντώνται στη βυζαντινή παλαιογραφία με τις συμπτύξεις ΧΣ και ΘΣ. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλές άλλες λέξεις ή καταλήξεις, οι οποίες αντικαταστήθηκαν από συντμήσεις, σύμβολα ή συντομογραφίες. Η πρακτική αυτή καθιερώθηκε από τους αντιγραφείς των χειρογράφων για την εξοικονόμηση χρόνου και χώρου. Αναλυτικός πίνακας αυτών των συντομογραφιών, η γνώση των οποίων είναι απαραίτητη για την ανάγνωση ενός χειρογράφου, παρατίθεται στη σελίδα 333.

2. Τα στοιχεία περί της σπανιότητας των ανωτέρω λέξεων προέρχονται από την ψηφιακή βιβλιοθήκηThesaurus Linguae Graecae (Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσας) του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια. Η ψηφιακή αυτή βιβλιοθήκη έχει επιφέρει μία επανάσταση στον χώρο ελληνικής φιλολογίας, καθώς έχει καταγεγραμμένα όλα τα έργα των Ελλήνων συγγραφέων που έχουν διασωθεί από την εποχή του Ομήρου (8ος π.Χ. αιώνας) μέχρι και την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453 μ.Χ.). Μέχρι σήμερα, έχουν καταχωρηθεί 3900 συγγραφείς, 12000 έργα και 91 εκατομμύρια λέξεις! Η δημιουργία της βιβλιοθήκης ξεκίνησε το 1972 με πρωτοβουλία της Marianne Mac Donald και σήμερα επικεφαλής του προγράμματος είναι η Ελληνίδα γλωσσολόγος Μαρία Παντελιά. Εύγε.

3. ΚΛΑΡΟΝ: ΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΟΦΩΝΟΣ ΑΝΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΡΙΟΝ ΕΧΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΥΠΟ ΜΑΝΤΟΥΣ ΤΗΣ ΤΕΙΡΕΣΙΟΥ ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΚΑΘΙΔΡΥΜΕΝΟΝ. (Σχόλια στον Απολλώνιο τον Ρόδιο, 308b, Weidmann)

 

http://skeptomenomialo.blogspot.gr/2013/01/blog-post_9972.html

6 Απριλίου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Γερμανούς, Ιταλούς, Αλβανούς και Βούλγαρους

Ακούσατε τίποτα κι από κανέναν; Εμείς πάντως όχι, με εξαίρεση ορισμένες σποραδικές φωνές που περισσότερο ενδιαφέρονται για την πολιτική εκμετάλλευση (και) αυτού του θέματος, παρά για την ουσία του, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΝΑΖΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙΚΟΥΣ, ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ!

Δεν είναι αυτό ολοκαύτωμα κύριοι «ευαίσθητοι» στα εβραϊκά ολοκαυτώματα; Δεν είναι γενοκτονία;

 

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7580.html

Αποτροπιαστικά εγκλήματα "τιμής" από Πακιστανούς Ισλαμιστές.

Η Shameem Akhter, 18 ετών, φωτογραφίζεται στο σπίτι της στο Jhang του Pakistan, Τετάρτη 10 Ιουλίου του 2008. Η Shameem βιάστηκε από 3 άνδρες οι οποίοι μετά την έλουσαν με οξύ, 3 χρόνια πριν. Η Shameem έχει κάνει έκτοτε 10 πλαστικές εγχειρήσεις στο πρόσωπό της στην προσπάθειά της να σβήσει τις ουλές.

Η Najaf Sultana, 16 ετών, στο σπίτι της στο Lahore του Pakistan την Τετ΄'αρτη, 9 Ιουλίου 2008. Σε ηλικία μόλις 5 ετών η Najaf  δέχθηκε επίθεση από τον ίδιο της τον πατέρα ο οποίος δεν ήθελε άλλες γυναίκες στην οικογένεια. Ως αποτέλεσμα, η Najaf τυφλώθηκε τελείως και αμέσως εγκαταλείφθηκε από την οικογένειά της, ενώ τώρα μένει με συγγενείς. Έχει ήδη κάνει 15 πλαστικές εγχειρήσεις στο πρόσωπό της, προσπαθώντας να ανακτήσει ένα φυσιολογικό πρόσωπο.

Η Shehnaz Usman, 36, φωτογραφίζεται στο Lahore του Pakistan, Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008. Η Shehnaz δέχθηκε επίθεση με οξύ από έναν συγγενή της πριν 5 χρόνια, για οικογενειακές διαφορές. Έκτοτε έχει χειρουργηθεί 10 φορές για να εξομαλύνει τα σημάδια της επίθεσης.

Η Shahnaz Bibi, 35 ετών, από το Lahore του Pakistan, Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008. Πριν 10 χρόνια ένας συγγενής της έχυσε οξύ στο πρόσωπο για κάποια διαφωνία που είχαν. Δεν χειρουργήθηκε ποτέ.

Η Kanwal Kayum, 26 ετών, προσαρμόζει το πέπλο της ενώ ετοιμάζεται για την γωτογραφία στο Lahore του Pakistan, Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008. Η Kanwal δέχθηκε επίθεση με οξύ από έναν άνδρα τον οποίο απέρριψε πριν ένα χρόνο. Δεν εχει εγχειρηθεί ποτέ.

Η Munira Asef, 23 ετών από το Lahore του Pakistan, Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008. Η Munira δέχθηκε επίθεση με οξύ από έναν άντρα του οποίου την πρόταση γάμου απέρριψε πριν 5 χρόνια. Έκτοτε έχει υποβληθεί σε 7 πλαστικές επεμβάσεις.

Η Bushra Shari, 39 ετών, από το Lahore του Pakistan, Παρασκευή 11 Ιουλίου του 2008. Η Bushra δέχθηκε επίθεση με οξύ από τον ίδιο της τον σύζυγο πριν 5 χρόνια επειδή προσπάθησε να τον χωρίσει. Έκτοτε έχει υποβληθεί σε 25 χειρουργία για να απαλείψει τις ουλές της επίθεσης.

Η Memuna Khan, 21 ετών, από το Karachi του Pakistan, Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008. Η Menuna δέχθηκε επίθεση με οξύ από μια ομάδα αγοριών μιας οικογένειας με την οποία η οικογένεια της Memuna είχε διαφορές. Έκτοτε έχει υποβληθεί σε 21 χειρουργία για να διορθώσει το πρόσωπό της.

Η Zainab Bibi, 17 ετών, από την Islamabad του Pakistan, Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008. Η Zainab δέχθηκε επίθεση με οξύ από έναν άνδρα πριν 5 χρόνια όταν τον απέρριψε για γάμο. Έκτοτε έχει υποβληθεί σε πολλαπλά χειρουργεία.

Η Naila Farhat, 19 ετών, από την Islamabad του Pakistan, Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008. Η Naila δέχθηκε επίθεση με οξύ στο πρόσωπο από έναν άνδρα του οποίου την πρόταση γάμου απέρριψε πριν 5 χρόνια. Έκτοτε έχει υποβληθεί σε πολλαπλές πλαστικές επεμβάσεις.

Η Saira Liaqat, 26 ετών, ποζάρει κρατώντας μια φωτογραφία της πριν την επίθεση με οξύ στο σπίτι της στην Lahore του Pakistan, Τετάρτη 9 Ιουλίου 2008. Όταν ήταν 15 ετών, η Saira παντρεύτηκε έναν συγγενή της ο οποίος λίγο αργότερα της επιτέθηκε με οξύ αφού απαιτούσε διαρκώς από την Saira να μείνει μαζί του, αν και οι οικογένειες τους είχαν συμφωνήσει ότι αυτό θα γινοταν μόνο όταν τελειωνε το σχολείο. Η Saira έχει υποβληθεί έκτοτε σε 9 πλαστικές επεμβάσεις για να διορθώσει τις ουλές που άφησε πίσω του το οξύ.

Αυτός είναι ο κόσμος του Ισλάμ. Αυτές τις αντιλήψεις έχουν οι Πακιστανοί που συρρέουν κατά χιλιάδες καθημερινά στην χώρα μας. Τίποτα δεν μας λέει ότι σύντομα δεν θα γίνουμε μάρτυρες τέτοιων επαίσχυντων εγκλημάτων εις βάρος Ελληνίδων από τους εκατοντάδες χιλιάδες φανατικούς Ισλαμιστές έποικους του Ιστορικού Κέντρου των Αθηνών που οι κομμουνιστές φροντίζουν να υπερασπίζονται σε κάθε ευκαιρία, εις βάρος πάντα των Ελλήνων οι οποίοι καλούνται ως αρνιά να ζήσουν ανάμεσα στους λύκους του Ισλάμ.

Λέμε ΟΧΙ στο Ισλάμ, ΟΧΙ στην μουσουλμανοποίηση της Ελλάδας!

Η προφητεία του Αγίου Αγαθαγγέλου (1276 μ.Χ.)

Ήκουσα φωνή υπό της Άρκτου ερχομένης, λεγούσης ούτω: Ρωσία, ξύπνησεν γε ουν εκ του ύπνου. Προς εσέ ο λόγος του Αγγέλου και εν τη πρωία του ηλίου αμπλησθήσεται ελαίου η λάμπα σου και πρίν ο ήλιος φανή εν τω ανατολικό ζωδίω, συ μεν εκμανής έση. Ω φίλη, ιδού τα αριστοπολεμικά σου όργανα, πληρούσι τους αιθέρας μελωδίας. Οι πολεμισταί και οι ήρωες σου ψάλλουσι τα νικητήρια, προσκαλούντες σε αναμορφώσαι τον πλανήτην. Επί τε την χερσόνησον έξεις νίκην και διαβείσα την Ματαιώτιδα λίμνη καταθραύσεις την Ταυρικήν και τα πέριξ μέρη των Σκυθών»

Ἡ Ἑλλὰς θὰ γίνει ἐκ νέου ἀπὸ τοὺς Τούρκους θέατρον λῃστειῶν καὶ καταστροφῶν. Οἱ κυβερνῆται καὶ ὁ λαὸς θὰ εὐρεθώσι ἐν στενοχωρῖᾳ μεγάλη. Ὁ ἐχθρὸς θὰ πρόχωρήσει μέχρι τῶν ἐξαμιλίων. Ἀλλὰ ἔπειτα λαὸς τὶς ἀνατολικὸς θὰ ἔλθει πρὸς βοήθεια τῶν Ἑλλήνων, οἵτινες συνερχομένοι εἰς ἑαυτοὺς ἐκ τῆς ταραχῆς τῆς εἰσβολῆς θὰ ἐξέλθουν πανστρατιὰ καὶ θὰ ἐκδιώξουν τοὺς Τούρκους ὄχι μόνο τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ ἐξ ὅλης της Εὐρώπης, οἵτινες Τοῦρκοι εὑρίσκουν ἄσυλον μόνον εἰς Μέκκαν. Ἡ δὲ Κωνσταντινούπόλη γίνεται ἐκ νέου πρωτεύουσα τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Μια φωτογραφία της Παναγίας

 

1902 - Μονή Παντελεήμωνος - Άγιον Όρος.

 

Λόγω έλλειψης τροφίμων αποφάσισαν οι γέροντες να κάνουν μία σύναξη για να δουν αν θα σταματήσουν την ελεημοσύνη όπως αρχικά είχαν σκεφτεί.
Συγκεντρώθηκαν και έπειτα από πολύωρη συζήτηση αποφασίστηκε το τέλος της ελεημοσύνης, μιας και τα τρόφιμα που είχανε δεν επαρκούσαν ούτε και για τους ίδιους πλέον.

Αμέσως μετά από την σύναξη τραβήχτηκε και μια φωτογραφία, προκειμένου να καταχωρηθεί αυτή η απόφαση μένοντας στην ιστορία, αφού αποφασίστηκε να δοθεί τέλος σε αυτό το υπέρτατο αγαθό της ελεημοσύνης.

Όμως η Χάρη της Παναγίας μας δεν επέτρεψε να γίνει αυτό, με τον Θαυμαστό τρόπο που όλοι μας πλέον μπορούμε να διακρίνουμε στην φωτογραφία, βλέπουμε φανερά την λύπη Της σε αυτήν τους την απόφαση, κλαίγοντας πάνω από μια φωτιά η οποία ούτε αυτή υπήρχε στην πραγματικότητα.

http://www.agioritikovima.gr/perizois/17314-mia-f%CE%BFtografia

Ο γέροντας Παϊσιος για τις εκτρώσεις

Οἱ ἐκτρώσεις εἶναι φοβερὴ ἁμαρτία.

-Γέροντα, κάποια κυρία σαράντα χρόνων, ποὺ ἔχει μεγάλα παιδιὰ, εἶναι ἔγκυος τριῶν μηνῶν. Ὁ ἄνδρας της τὴν ἀπειλεῖ πώς, ἄν δὲν κάνη ἔκτρωση, θὰ τὴν χωρίση.
-Ἄν κάνη ἔκτρωση, θὰ τὴν πληρώσουν τὰ ἄλλα παιδιὰ τους μὲ ἀρρώστιες καὶ ἀτυχήματα. Σήμερα οἱ γονεῖς σκοτώνουν τὰ παιδιὰ μὲ τὶς ἐκτρώσεις καὶ δὲν ἔχουν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. 

Παλιὰ, ἄν γεννιόταν ἕνα παιδάκι ἄρρωστο, τὸ βάπτιζαν, πέθαινε ἀγγελούδι, καὶ ἦταν πιὸ ἀσφαλισμένο. Εἶχαν οἱ γονεῖς καὶ ἄλλα γερὰ παιδιά, εἶχαν καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Τώρα γερὰ παιδιὰ τὰ σκοτώνουν μὲ τὶς ἐκτρώσεις καὶ διατηροῦν στὴν ζωὴ ἄλλα ποὺ εἶναι ἀρρωστημένα. Τρέχουν οἱ γονεῖς στὴν Ἀγγλία, στὴν Ἀμερικὴ νὰ τὰ θεραπεύσουν. Καὶ συνεχίζεται μετὰ νὰ γεννιοῦνται πιὸ ἄρρωστα, γιατὶ καὶ αὐτά, ἄν ζήσουν καὶ κάνουν οἰκογένεια, μπορεῖ νὰ γεννήσουν πάλι ἄρρωστα παιδιά , ὁπότε τί βγαίνει; Ἐνῶ, ἄν γεννοῦσαν μερικὰ παιδιά, δὲν θὰ ἔτρεχαν τόσο πολὺ γιὰ τὸ ἕνα, τὸ ἄρρωστο. Θὰ πέθαινε καὶ θὰ πήγαινε ἀγγελούδι.

-Γέροντα, διάβασα κάπου ὅτι κάθε χρόνο γίνονται σὲ ὅλο τὸ κόσμο πενῆντα ἑκατομμύρια ἐκτρώσεις καὶ διακόσιες χιλιάδες γυναῖκες πεθαίνουν ἀπὸ τὶς ἀμβλώσεις ποὺ κάνουν[11].
Σκοτώνουν τὰ παιδιὰ, γιατὶ λένε ὅτι, ἄν πληθύνη ὁ κόσμος, δὲν θὰ ἔχουν νὰ φᾶνε, νὰ συντηρηθοῦν οἱ ἄνθρωποι. 

Τόσες ἀκαλλιέργητες ἐκτάσεις ὑπάρχουν, τόσα δάση, ποὺ σὲ λίγο χρόνο, μὲ τὰ μέσα ποὺ ὑπάρχουν σήμερα, μποροῦν νὰ τὰ κάνουν λ.χ. ἐλαιῶνες καὶ νὰ τὰ δώσουν στοὺς ἀκτήμονες. Δὲν εἶναι ὅτι θὰ κοποῦν τὰ δένδρα καὶ δὲν θὰ ὑπάρχη ὀξυγόνο, γιατὶ πάλι δένδρα θὰ μποῦν. Στὴν Ἀμερικὴ καῖνε τὸ σιτάρι καὶ ἐδῶ στὴν Ἐλλάδα πετοῦν τὰ φροῦτα κ.λ.π. στὴν χωματερή, καὶ ἐκεῖ στὴν Ἀφρικὴ οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα. 

Ὅταν στὴν Ἀβησσυνία πέθαιναν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ πεῖνα, γιατὶ εἶχε πολλὴ ἀνομβρία, εἶχα πεῖ σὲ κάποιον γνωστό μου ἐφοπολιστή, ποὺ βοηθάει σὲ τέτοιες περιπτώσεις, νὰ πάη στὴν χωματερὴ καὶ νὰ παρακαλέση νὰ φορτώση κανένα πλοῖο νὰ τὰ πάη ἐκεῖ δωρεάν. Μὲ κανέναν τρόπο δὲν τοῦ ἔδωσαν.

Πόσες χιλιάδες ἔμβρυα σκοτώνονται κάθε μέρα! Ἡ ἔκτρωση εἶναι φοβερὴ ἁμαρτία. Εἶναι φόνος, καὶ μάλιστα πολὺ μεγάλος φόνος, γιατὶ σκοτώνονται ἀβάπτιστα παιδιά. Πρέπει νὰ καταλάβουν οἱ γονεῖς ὅτι ἡ ζωή ἀρχίζει ἀπό τὴν στιγμή τῆς συλλήψεως.
 

Μιὰ νύχτα ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ δῶ ἕνα φοβερὸ ὅραμα ποὺ μὲ πληροφόρησε γι’ αὐτὸ τὸ θέμα! Ἦταν βράδυ, Τρίτη τῆς Διακαινησίμου. Εἶχα ἀνάψει δυὸ κεράκια μέσα σὲ δυὸ τενεκεδάκια, ὅπως συνηθίζω νὰ κάνω, ἀκόμη καὶ ὅταν κοιμᾶμαι, γιὰ ὅλους ὅσους πάσχουν ψυχικὰ καὶ σωματικὰ. Σ’ αὐτοὺς συμπεριλαμβάνω ζῶντες καί κεκοιμημένους. Στὶς δώδεκα τὰ μεσάνυχτα, ἐκεῖ ποὺ ἔλεγα τὴν εὐχὴ, βλέπω ἕνα μεγάλο χωράφι περιφραγμένο μὲ μιὰ μάνδρα, σπαρμένο μὲ σιτάρι ποὺ μόλις ἄρχιζε νὰ ψηλώνη. Ἐγὼ στεκόμουν ἔξω ἀπὸ τὸ χωράφι, ἄναβα κεριὰ γιὰ τοὺς κεκοιμημένους καὶ τὰ στερέωνα πάνω στὸν τοῖχο τῆς μάνδρας. Ἀριστερὰ ἦταν ἕνας ξερότοπος, γεμάτος βράχους καὶ κρημνούς, ποὺ σειόταν συνέχεια ἀπὸ μία δυνατὴ βοὴ ἀπὸ χιλιάδες σπαραχτικὲς φωνὲς ποὺ σοῦ σπάραζαν τὴν καρδιὰ. Καὶ ὁ πιὸ σκληρὸς ἄνθρωπος ἄν τὶς ἄκουγε, ἦταν ἀδύνατο νὰ μὴ συγκλονισθῆ. Ἐνῶ ὑπέφερα ἀπὸ τὶς σπαραχτικὲς φωνὲς καὶ ἀναρωτιόμουν ἀπὸ ποῦ προέρχονται καὶ τὶ σημαίνουν ὅλα αὐτὰ ποῦ ἔβλεπα, ἄκουσα μιὰ φωνὴ νὰ μοῦ λέη: «Τὸ χωράφι μὲ τὸ σπαρμένο σιτάρι, ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμη ξεσταχυάσει, εἶναι τὸ Κοιμητήρι μὲ τὶς ψυχὲς τῶν νεκρῶν ποὺ θὰ ἀναστηθοῦν. Στὸν τόπο δὲ ποὺ σείεται ἀπὸ τὶς σπαραχτικὲς φωνὲς βρίσκονται οἱ ψυχὲς τῶν παιδιῶν ποὺ ἔχουν σκοτωθῆ μὲ τὶς ἐκτρώσεις». Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὅραμα μοῦ ἦταν ἀδύνατο νὰ συνέλθω ἀπὸ τὸν μεγάλο πόνο ποὺ δοκίμασα γιὰ τὶς ψυχὲς ἐκείνων τῶν παιδιῶν. Οὕτε νὰ ξαπλώσω μποροῦσα, γιὰ νὰ ξεκουραστῶ, παρόλο ποὺ ἤμουν κατάκοπος ἐκείνη τὴν ἡμέρα.

-Γέροντα, μπορεῖ νὰ γίνη κάτι, ὥστε νὰ ἀρθῆ ὁ νόμος γιὰ τὶς ἐκτρώσεις;
-Μπορεῖ, ἀλλὰ χρειάζεται νὰ κινηθῆ ἡ πολιτεία, ἡ Ἐκκλησία κ.λ.π., ὥστε νὰ ἐνημερωθῆ ὁ κόσμος γιὰ τὶς συνέπειες ποὺ θὰ ἔχη ἡ ὑπογεννητικότητα. Οἱ ἱερεῖς νὰ ἐξηγήσουν στὸν κόσμο ὅτι ὁ νόμος γιὰ τὶς ἐκτρώσεις εἶναι ἀντίθετος πρὸς τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ γιατροὶ πάλι ἀπὸ τὴν δική τους πλευρὰ νὰ μιλήσουν γιὰ τοὺς κινδύνους ποὺ διατρέχει ἡ γυναίκα ποὺ κάνει ἔκτρωση. Βλέπεις, οἱ Εὐρωπαῖοι εἶχαν τὴν εὐγένεια καὶ τὴν ἄφησαν κληρονομιὰ καὶ στὰ παιδιά τους. Ἐμεῖς εἴχαμε τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὸν χάσαμε καὶ δὲν τὸν ἀφήσαμε κληρονομιὰ στὴν ἑπόμενη γενιά, γι’ αὐτὸ τώρα νομιμοποιοῦμε τὶς ἐκτρώσεις, τὸν πολιτικὸ γάμο.

Ὅταν παραβαίνη ἕνας ἄνθρωπος μιὰ ἐντολὴ τοῦ Εὐαγγελίου, εὐθύνεται μόνον αὐτὸς. Ὅταν ὅμως κάτι ποὺ ἀντίκειται στὶς ἐντολὲς τοῦ Εὑαγγελίου γίνεται ἀπὸ τὸ κράτος νόμος, τότε ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλο τὸ ἔθνος, γιὰ νὰ παιδαγωγηθῆ.